Archive for σύλλας τζουμέρκας

Τηλεοπτική πρεμιέρα για την Χώρα Προέλευσης

Posted in DECEIVE! BETRAY! TERRORIZE! with tags , , on December 15, 2011 by homelandfilm

“Εξαπάτησε!” “Πρόδωσε!” “Τρομοκράτησε!” Ένα χρόνο μετά την προβολή της στους κινηματογράφους, η Χώρα Προέλευσης για πρώτη φορά στην τηλεόραση, την Τρίτη 20 Δεκεμβρίου, 22.30 στην ΕΤ1.

Πριν την προβολή, η Μαρία Κατσουνάκη συζητά με τον Σύλλα Τζουμέρκα.


Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στον Σύλλα Τζουμέρκα από τις Νύχτες Πρεμιέρας / Best first film director award to Syllas Tzoumerkas @ the Athens IFF

Posted in ENGLISH, FESTIVALS with tags , , , , on September 25, 2011 by homelandfilm

Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στον Σύλλα Τζουμέρκα για τη Χώρα Προέλευσης στις Νύχτες Πρεμιέρας. Το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού κέρδισε ο Χάρης Μάρκου για το Wasted Youth των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και Jan Vogel, και της πρωτομεφανιζόμενης ηθοποιού η Έφη Λογγίνου για τα 452 του Στράτου Τζίτζη

Best first film director award to Syllas Tzoumerkas for Homeland at the Athens IFF. Best debuting actor award to Haris Markou for Argyris Papadimitropoulos & Jan Vogel’s Wasted Youth and best debuting actress award to Efi Logginou for Stratos Tzitzis’ 452.

nyhtes premieras

flix

seven art

 

Young Greek Cinema

Posted in ENGLISH, FESTIVALS, TRAILERS with tags , , , , , , on May 20, 2011 by homelandfilm

Attenberg, Dogtooth, Homeland, Plato’s Academy, Tale 52, Wasted Youth, Α Woman’s Way (Strella)  / Young Greek Cinema at the Karlovy Vary IFF 2011.

Ακαδημία Πλάτωνος, Attenberg, Ιστορία 52, Κυνόδοντας, Στρέλλα, Χώρα Προέλευσης, Wasted Youth στο αφιέρωμα Young Greek Cinema του φεστιβάλ Karlovy Vary 2011

KVIFF: karlovy vary iff

συνέντευξη του Κάρελ Οχ στο flix: συνεντ

5 βραβεία της ΕΑΚ για τη Χώρα Προέλευσης / 5 awards of the Hellenic Film Academy for Homeland

Posted in ENGLISH, TRAILERS with tags , , , , , , on May 4, 2011 by homelandfilm

5 βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για τη Χώρα Προέλευσης:

πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Σύλλας Τζουμέρκας

β΄γυναικείου ρόλου Ιωάννα Τσιριγκούλη

μοντάζ Πάνος Βουτσαράς

μουσικής Drog_A_Tek

μακιγιάζ Εύη Ζαφειροπούλου

Homeland wins 5 awards of the Hellenic Film Academy:

best debut director Syllas Tzoumerkas

best supp.role actress Ioanna Tsirigouli

best editor Panos Voutsaras

best music Drog_A_Tek

best make-up Evi Zafiropoulou


 


Meet the Homelanders! (από την Athens Voice)

Posted in CAST, TRAILERS with tags , , , on October 27, 2010 by homelandfilm

making of: Αλέξανδρος Χαντζής

‘Εθνικός Ύμνος’ του Γιάννη Νένε, από την Athens Voice

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , , on October 21, 2010 by homelandfilm

Η τετράχρονη ανιψιά μου φέτος έμαθε στον παιδικό σταθμό τον Εθνικό Ύμνο. «Φείε Γιάννη», ήθελε επίμονα να μου τον πει, ξάπλωσε στον καναπέ ανάποδα, με το ένα πόδι ακουμπισμένο ψηλά στο κεφαλάρι, «θα σου πω τον εθνικό ύπνο». Και τραγούδησε με φωνή καμπάνα: «Απ’ τα κόκαλα βλαμμένη, των ερήνων τα ερά».
Είδα τα πιτσιρίκια, τμήμα «τα Σαλιγκαράκια», σκορπισμένα σαν λέγκο σε πάγκους και πλαστικά καρεκλάκια να κοιτάνε στο υπερπέραν, τραγουδώντας άγνωστες λέξεις. Ανάμεσά τους, αποκεφαλισμένες Μπάρμπι, σακουλάκια με σκουπιδοσνάκς νηπιαγωγείου, ζωγραφιές με κραγιόνια. Η μαμά και ο μπαμπάς. Αυτοκίνητα. Όπλα. Πολυκατοικίες.

● ● ● Το ίδιο βράδυ, έτυχε να ξανακούσω τον Εθνικό Ύμνο σε διδασκαλία της Αμαλίας Μουτούση. Σε μία σκηνή καθηλωτική, που θα μείνει σαν μία από τις πιο κλασικές στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και διατρέχει όλη την ταινία «Χώρα Προέλευσης» του Σύλλα Τζουμέρκα ….

Όλο το κείμενο του Γιάννη Νένε στην Athens Voice εδώ:

-ύμνος

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/320/εθνικός-ύμνος

 

Ένα ημερολόγιο + ένα κείμενο

Posted in DECEIVE! BETRAY! TERRORIZE! with tags , , , , , , on October 10, 2010 by homelandfilm

Σε γνωρίζω από την όψη – του Αλέξανδρου Χαντζή – απόσπασμα ημερολογίου από τα γυρίσματα της ‘Χώρας Προέλευσης’ – από την ειδική έκδοση του Αθηνοράματος – Οι ταινίες της χρονιάς

Ο Αλέξανδρος Χαντζής, ο οποίος βραβεύτηκε στο περσινό φεστιβάλ Δράμας για τη μικρού μήκους του ‘Κατάληψη’, επιμελήθηκε το making of της καινούργιας ταινίας του Σύλλα Τζουμέρκα ‘Χώρα Προέλευσης’. Παρών σε όλα τα γυρίσματα, μας περιγράφει τις λεπτομέρειες από μια σκηνή-κλειδί του φιλμ.

Το κουδούνι χτυπάει. Η πόρτα της τάξης ανοίγει και οι μαθητές του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα σκορπίζουν προς όλα τα σημεία. Φωνές, σπρωξίματα, τσάντες στο πάτωμα, θόρυβος από θρανία, τετράδια που ανοίγουν… Μαζί τους μπαίνει και η καθηγήτρια του τμήματος, η οποία προσπαθεί να τους βάλει σε σειρά ώστε να ξεκινήσει το μάθημα. Εξάλλου σήμερα δεν είναι μία τυχαία μέρα. Το μάθημα είναι ολόκληρο αφιερωμένο στον «Ύμνο στην Ελευθερία» του Διονύσιου Σολωμού. Ένα ποίημα που όπως λέει και η ίδια η καθηγήτρια κοιτώντας τα παιδιά: «Ο Διονύσιος Σολωμός το έγραψε στα 25 του. Δηλαδή αυτό που θα είστε εσείς σε δέκα χρόνια από τώρα.»

Η καθηγήτρια δεν είναι άλλη βέβαια από την ηθοποιό Αμαλία Μουτούση και το μάθημα αποτελεί μια σκηνή της ταινίας «ΧΩΡΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ» του Σύλλα Τζουμέρκα. Μια σκηνή που αποτελεί βασική για τον χαρακτήρα της Στέλλας, της καθηγήτριας που μαζί με τον άντρα της, Νικήτα (Ιερώνυμος Καλετσάνος), αναλαμβάνουν να υιοθετήσουν το παιδί της Τζίνας (Ιωάννα Τσιριγκούλη), αδερφής του Νικήτα. Η συγκεκριμένη σκηνή, που διατρέχει ολόκληρη την ταινία, είναι η διδασκαλία του «Ύμνου στην Ελευθερία» και δείχνει με έντονο τρόπο την ρωγμή στον χαρακτήρα της Στέλλας. Όπως λέει και η Αμαλία Μουτούση: «Η Στέλλα μπαίνει στην αίθουσα για να κάνει κάτι που το κατέχει. Από την άσκηση εξουσίας που έχει μια καθηγήτρια προς τα παιδιά, μέχρι τον τρόπο διδασκαλίας ενός μαθήματος. Σιγά σιγά, όμως, η τόσο αφοπλιστικά αυθεντική παρουσία των παιδιών σε συνδυασμό με ένα ποίημα που μιλάει για την πιο τραγική αντίφαση του ανθρώπου, που είναι ο πόθος για την ελευθερία και τα δεσμά του, κάνουν την Στέλλα ευάλωτη. Προσπαθεί να κρατήσει την ισορροπία της ως καθηγήτρια που διδάσκει ένα ποίημα για την ελευθερία και να μην δείξει τίποτα στα παιδιά, ενώ συγχρόνως βλέπει τις δικές της αλυσίδες και τα δικά της δεσμά, που η ίδια έβαλε στη ζωή της, μέσα από τα μάτια και τις αντιδράσεις αυτών των παιδιών. Αυτό ήταν και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο για μένα ως ηθοποιό. Πως μέσα από όλα αυτά, η Στέλλα θα κρατήσει το μάθημα μέχρι τέλους. Αυτή η σκηνή δείχνει ξεκάθαρα, κάτι που φαίνεται και σε όλη την ταινία, πως αυτά τα άτομα, όπως η Στέλλα, από την μία έχουν χτίσει ένα οικοδόμημα που δεν μπορούν να κουνήσουν ούτε πετραδάκι και από την άλλη ποθούν την ελευθερία.»

Όσο για το ποίημα του Διονύσιου Σολωμού, που η Στέλλα επιλέγει να διδάξει στα παιδιά, «είναι ένα διαχρονικό ποίημα και αναφέρεται πολύ στην κατάσταση που ζούμε τώρα. Μιλάει για βασικά και στοιχειώδη θέματα του ανθρώπου με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπος σε κάθε φάση της ιστορίας του. Είναι ένα πολύ μαύρο ποίημα, χωρίς να το έχουμε διδαχθεί έτσι. Μέσα στην ταινία και μέσα από τις αντιδράσεις των παιδιών, το νόημα φωτίζεται πάρα πολύ. Το ποίημα αποκαλύπτεται και απελευθερώνεται από τους χαρακτήρες που εμείς προσπαθήσαμε να του δώσουμε και να το διδάξουμε.» λέει η Αμαλία Μουτούση, για να συμπληρώσει ο σκηνοθέτης της ταινίας: «Πέρα από τον δοξαστικό χαρακτήρα που έχει στις δύο πρώτες στροφές, είναι ένα πολύ σκληρό ποίημα και παρουσιάζει την πραγματική δυσκολία του να είναι κανείς ελεύθερος. Ενώ όλοι μας μιλάμε για το ιδανικό το ελευθερίας και αναγνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή την αξία της, ο Διονύσιος Σολωμός μιλάει για τον σχεδόν ανέφικτο στόχο της. Λέει ουσιαστικά πως για να βρεις την πραγματική ελευθερία σου πρέπει να συγκρουστείς μέχρι να τρέξει αίμα. Σύγκρουση με την χώρα σου, την οικογένειά σου, τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι μια πολύ επώδυνη διαδικασία.»

Ανάμεσα στους μαθητές κυκλοφορεί φυσικά μία κάμερα η οποία είναι έτοιμη να καταγράψει κάθε πιθανή μη αναμενόμενη κίνηση των μαθητών. Εξάλλου το σημερινό γύρισμα βασίζεται κυρίως στις αυθόρμητες συμπεριφορές των μαθητών και στην αντίδραση της Αμαλίας Μουτούση πάνω σε αυτές. «Στις πρόβες, το μόνο που κάναμε με τον Σύλλα ήταν να προετοιμαστούμε για τις διαφορετικές συμπεριφορές των παιδιών. Έτσι, ο Σύλλας έκανε τον μαθητή, με διαφορετικές αντιδράσεις και διαφορετικές ερωτήσεις κάθε φορά. Από έναν πολύ ήσυχο και προσεκτικό μαθητή μέχρι έναν που βαριέται ή κάνει φασαρία.» λέει η Αμαλία Μουτούση. Όσο για την ημέρα του γυρίσματος, «με τα παιδιά βρεθήκαμε και γνωριστήκαμε δέκα λεπτά πριν το γύρισμα. Δεν υπήρξε καμία πρόβα πιο πριν. Το μόνο που έκανα πριν το γύρισμα, ήταν να μάθω τα ονόματα των παιδιών. Ήταν μια δική μου ανάγκη ώστε να μπορώ να μιλήσω στο καθένα από αυτά ξεχωριστά και να με βοηθήσει στην επικοινωνία μαζί τους. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά ένιωσαν αυτοπεποίθηση, ότι υπάρχουν μέσα στην αίθουσα, το κάθε ένα ξεχωριστά. Κατά τη διάρκεια του γυρίσματος, εγώ το μόνο που είχα να κάνω ήταν να αφεθώ στην ποικιλία των αντιδράσεων των παιδιών και να είμαι ανοιχτή στις αντιδράσεις αυτές. Δηλαδή η σκηνή στήθηκε απ’ τα παιδιά και μόνο». Αυτό εξάλλου τονίζει και ο Σύλλας Τζουμέρκας. «Δεν ήθελα να κάνω πρόβες με τα παιδιά, ούτε να τους γράψουμε διαλόγους. Με τα παιδιά συναντήθηκα μια μέρα πριν για να τους εξηγήσω πως θα γίνει το γύρισμα. Αυτό που μας ενδιέφερε ήταν οι ελεύθερες αντιδράσεις των παιδιών, όπως αυτές θα προέκυπταν μέσα σε ένα αληθινό μάθημα.» Γι’ αυτό τον λόγο, όπως εξηγεί ο Σύλλας, οι λήψεις ήταν λίγες αλλά μεγάλες, «κάτι που ήταν πολύ δύσκολο για τους οπερατέρ της ταινίας, τον Παντελή Μαντζανά (διευθυντής φωτογραφίας) και τον Νίκο Παπαδάκη, αφού η κάμερα έπρεπε να καταγράφει συνεχώς τις όποιες αντιδράσεις των παιδιών και να είναι σε εγρήγορση.»

Τα γυρίσματα συνεχίζονται και τα παιδιά δεν φαίνεται να κουράζονται καθόλου. Στο τέλος της ημέρας, όλοι είναι ικανοποιημένοι, ενώ με το που ακούγονται οι λέξεις «τέλος γυρίσματος», τα παιδιά ξεσπούν σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές.

 

 

Χώρα Προέλευσης – του Ηλία Γιαννακάκη

Δεν υπάρχει τίποτα δυσκολότερο απο τις ταινίες που έχουν ως κεντρικό άξονα την οικογένεια. (Και ιδιαίτερα την ελληνική θα πρόσθετα). Οι κίνδυνοι και οι παγίδες δεν έχουν τέλος. Να προκύψει ένα βαρύγδουπο και στομφώδες δοκίμιο, να έχουμε ένα ακόμη αυτοβιογραφικό δράμα που θα προκαλεί κατάθλιψη όχι μόνο στον σκηνοθέτη αλλά και στους θεατές ή ένα φθηνό μελό που θα προστεθεί στα τόσα άλλα. Η προφανής παγίδα κάτω απο τέτοιους κινδύνους, εκτός απο αισθητική, είναι το «άνοιγμα» του φάσματος. Μια ταινία πάνω ή γύρω απο την οικογένεια, πρέπει να συμπεριλάβει πολλά πρόσωπα, χώρους, καταστάσεις, συναισθήματα, χαρά, ζόφο αλλά και συμβατικότητα. Συνεπώς είναι πολύ εύκολο να χάσει το κέντρο της, τη στόχευσή της.

Στη «Χώρα Προέλευσης» του Σύλλα Τζουμέρκα, όχι μόνο βρίσκουμε τα παραπάνω σε μεγάλες δόσεις, αλλά φροντίζει ο ίδιος εξαρχής να ενώσει ασφυκτικά τα τεκταινόμενα εντός οικογενείας, με όσα έχουμε βιώσει συλλογικά, ως χώρα, τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια. Απο τη Μεταπολίτευση και πέρα δηλαδή. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης δηλαδή, προσθέτει ένα επιπλέον βάρος στην ταινία του και παίρνει φόρα για να «βουτήξει» στο κενό.

Και πράγματι στα πρώτα τριάντα ή σαράντα λεπτά της ταινίας όλα μοιάζουν χαοτικά. Πολλά πρόσωπα που δεν θυμόμαστε τα ονόματά τους ή τις σχέσεις μετάξύ τους, αρχειακό υλικό απο πορείες, διαδηλώσεις και επεισόδια απο το 1974 μέχρι σήμερα, καταιγιστικό μοντάζ κ.λ.π.

Σταδιακά όμως, όλα συντονίζονται σε τρία στοιχεία που καθορίζουν την εξέλιξη της ιστορίας και δίνουν υπόσταση σε όλα τα πρόσωπα. Μια υπόθεση υιοθεσίας που διατρέχει την οικογένεια καθέτως και οριζοντίως, η μορφή του γεννήτορα, του πατέρα, που παραμένει μέχρι τέλους σιωπηλός και φυσικά ο Εθνικός Ύμνος που η εκπληκτική Αμαλία Μουτούση διδάσκει στα παιδάκια μιας σχολικής τάξης.

Οι σχέσεις και το δράμα αποκαλύπτονται, οι αιτίες πιθανώς υπονοούνται και όλα αυτά, τα ατομικά και οικογενειακά,  δένουν με το συλλογικό μέσα απο την εξαιρετικής έμπνευσης και θαυμαστής εκτέλεσης ανάλυση του Ύμνου εις την Ελευθερίαν του Σολωμού.

Όλοι μας, εμείς και οι πρόγονοί μας, έχουμε ορκισθεί με όρκο αληθινού αίματος, μέσα απο εκείνους τους στίχους. Να προστατεύουμε την ελευθερία μας. Την ατομική και τη συλλογική. Τη δική μας και των άλλων. Και μέσα απο την ιστορία της υιοθεσίας βλέπουμε την ελευθερία να κουρελιάζεται μέσα στους κόλπους της συγκεκριμένης οικογένειας. Και οι πορείες και οι διαδηλώσεις μας υπενθυμίζουν ότι το έλειμμα της ελευθερίας δεν αφορά μόνο  σε μια οικογένεια αλλά αποτελεί συλλογικό βάρος.

Οι ηθοποιοί της ταινίας είναι απλώς σπουδαίοι. Τα κλειστά μέχρι ασφυξίας κάδρα αποτελούν μοναδική αισθητική αλλά και δραματουργική επιλογή. Το μοντάζ αληθινό θαύμα, που υψώνεται πολύ ψηλότερα απο τον καταιγιστικό ρυθμό και εξελίσσεται σε πυξίδα έξοχης δραματικής εμβάθυνσης.

Η ταινία απο τον αρχικό υπερπληθωρισμό της, οδηγείται σταδιακά και με απόλυτη νηφαλιότητα, μέσα στον πυρετό της, στη λιτότητα και την αφαίρεση.

Ο Σύλλας Τζουμέρκας προσπερνά όλες τις παγίδες και τους κινδύνους, επειδή ακριβώς δεν φοβάται. Πηγαίνει επιθετικά και δαμάζει το τέρας (της ταινίας με άξονα την οικογένεια). Διότι βλέπει πάντα καθαρά το στόχο. Να ξεγυμνώσει με συμπόνια.

Ακόμη και αυτά που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν λάθη ή υπερβολές αναδεικνύονται σε προτερήματα. Έτσι προσεγγίζει την αληθινή και άδολη συγκίνηση, το νηφάλιο στοχασμό, τη λύτρωση μέσα απο τη συνειδητοποίηση της μη λύτρωσης.

Όλα αυτά, όταν υπάρχουν, αποτελούν συστατικά για μια σημαντική ταινία.

 

 

 

 

 

κείμενα + συνεντεύξεις

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , , on October 4, 2010 by homelandfilm

“Ο Ύμνος στην Ελευθερία είναι ένα ποίημα που μιλάει και για το τώρα μας και για το τότε μας και για το μέλλον μας και για τον άνθρωπο πέραν της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής. Είναι ένα πολύ μεγάλο ποίημα. Μιλώντας πολύ προσωπικά, μού έρχεται να μιλήσω για πρόσωπα φυλακισμένα, για πρόσωπα εγκλωβισμένα, για πρόσωπα δέσμια. Δεν μπορώ να δω τίποτα πιο παρόν για εμάς τώρα. Η ταινία που έκανε ο Σύλλας μιλάει για την τραγική αντίφαση του ανθρώπου ανάμεσα στην ανάγκη του να είναι ελεύθερος, αλλά και την ίδια στιγμή στο πόσο δέσμιος είναι σε μια ζωή που ο ίδιος έχει χτίσει. Είναι όμως και δέσμιος επιλογών άλλων. Και ένα σημείο που έχει έντονο η ταινία. Πώς δηλαδή ο κόσμος των μεγάλων, με συγκεκριμένες επιλογές παίρνει στον λαιμό του τους νεότερους. Νομίζω ότι ο Σύλλας μιλάει πολύ καθαρά γι’ αυτό. Περιμένω ότι άνθρωποι της γενιάς μου θα δεχτούν δύσκολα πολλά πράγματα στην ταινία. Γιατί δείχνει το πρόσωπο αυτής της γενιάς να είναι και πολύ άγριο απέναντι στους νέους και μάλιστα μέσα από τη διάθεση των καλών προθέσεων. Αν ανοίξουμε το θέμα και πέρα από την οικογένεια, θα δούμε ότι το ίδιο συμβαίνει και στον τόπο μας. Ολοι καλές προθέσεις είχανε και είχαμε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.”

η Αμαλία Μουτούση στον Παναγιώτη Παναγόπουλο – από την Καθημερινή της Κυριακής

“Σχηματικά, η Χώρα προέλευσης είναι η πιο λειτουργική διαχείριση… χάους που ευτύχησε να δει το ελληνικό σινεμά τα τελευταία χρόνια. Στο σύνολό της, αξίζει κάτι παραπάνω από τετριμμένους επαίνους που στολίζουν τους ταλαντούχους σκηνοθέτες μετά το πρώτο μεγάλο βήμα τους προς στην κινηματογραφική ενηλικίωση. Σε κάποιες λεπτομέρειες, η «Χώρα προέλευσης» είναι μια συναρπαστική εμπειρία. Ο Σύλλας Τζουμέρκας διάλεξε αυτόν τον τίτλο για να αποτυπώσει στην ταυτότητα της ταινίας του μια αίσθηση του ρευστού και του μεταβατικού σε ό, τι αφορά τον χώρο (η χώρα, η πόλη, η γειτονιά, το σπίτι, τα δωμάτια). Παράλληλα, απέφυγε τη γραμμικότητα μπλέκοντας τρεις διαφορετικές εποχές. Οι δεκαετίες του ’50 και του ’60 προβάλλουν απογυμνωμένες από νοσταλγία. Τα χρόνια της μεταπολίτευσης εμφανίζονται χωρίς την αναγνωρίσιμη «σημειολογία» της γενιάς του Πολυτεχνείου καθώς το βάρος μετατοπίζεται εξ ολοκλήρου σε ένα οικογενειακό τραύμα. Το παρόν ακούγεται σαν ένα ατονικό ηχητικό μπακράουντ μιας υπαρξιακής κραυγής από σημερινούς 20άρηδες ή 30άρηδες και ταυτόχρονα εκλαμβάνεται σαν ένα ρεαλιστικό χρονικό για το ασαφές πολιτικό και κοινωνικό δράμα της ίδιας γενιάς: η κραυγή του άναρθρου Δεκέμβρη. Το βλέμμα είναι άμεσο και οξυδερκές, όμως ο φορέας του είναι ένας παρατηρητής που, αδυνατεί να αφηγηθεί, ή δεν θέλει να ολοκληρώσει μια πρωτότυπη ιστορία για τον ίδιο και για τον κόσμο γύρω του. Η «Χώρα προέλευσης» είναι μια εξαιρετική μείξη εικόνων και ήχων. Η μουσική των Drog–A–Tek είναι η σπονδυλική στήλη μιας ταινίας που κυλάει σαν ένας επαναλαμβανόμενος αυτοσχεδιασμός, αναζητώντας εναγωνίως και μάλλον μάταια ένα σταθερό στήριγμα. Η ομοιογένεια ύφους και φόρμας επιβάλλει έναν παρόμοιο τρόπο αντιμετώπισης των ηθοποιών, αφήνοντάς τους μεγάλα περιθώρια ελευθερίας. Τα πρόσωπα της ταινίας σαν άτομα μέσα στον σωλήνα ενός ατομικού αντιδραστήρα, όπου η έννοια του χρόνου είναι σχετική, σε αυτό το πείραμα της βίαιης επαφής τους με την πραγματικότητα.”

Δημήτρης Μπούρας – από την Καθημερινή της Κυριακής

“Απόλυτα συντονισμένος με την εποχή του ο 32χρονος σκηνοθέτης έστησε ένα δράμα στις παρυφές της ξέφρενης αστικής βίας που μαστίζει την ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Τοποθέτησε την ανάλυση του εθνικού μας ύμνου στη ραχοκοκαλιά του δράματος εν είδει χορού σε αρχαία τραγωδία και αναρωτήθηκε τι είδους  κατάλοιπα άφησε η χούντα στη διαμόρφωση της ταυτότητας του Έλληνα. Η γενιά του ’50, η γενιά της μεταπολίτευσης και η νεότερη γενιά, η καθεμία με τις δικές της αδυναμίες και χαμένες ψευδαισθήσεις, συγκρούονται διαρκώς μέσα στην ίδια οικογένεια που μοίρασε ψέματα προς όλους. Αυτή η ελληνική οικογένεια για τον Τζουμέρκα πρέπει να μπει στο μικροσκόπιο. Να δούμε μέσα από μεγεθυντικό φακό πώς καταλήγει να τρώει τα σωθικά της από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα. Να πονέσουν τ’ αυτιά μας από τις κραυγές των μελών της, ώστε επιτέλους να την αποτινάξουμε από τις ζωές μας μαζί με κάθε ανάμνησή της. Αυτή η οικογένεια πρέπει να ανήκει στο παρελθόν. Πρέπει να γίνει χαλκομανία στα κιτάπια των νεώτερων χρόνων της ελληνική ιστορίας.”

Βένια Βέργου – από το Κοντέινερ

“Θα ήθελα πολύ να πω όπου γης και πατρίς ή όπου κρεμάω το καπέλο μου είναι ο τόπος μου, αλλά είναι κάτι πολύ πιο συναισθηματικό. Σπούδαζα έξω, αλλά μου συνέβη κάτι μεταξύ μεταφυσικού και πολύ φυσικού, ότι ανήκω στο χώμα που πατούσα μικρός. Ήθελα να είμαι ένα με τα νεκρά κύταρα των προγόνων μου, παρότι έξω είχα φίλους, έρωτες, δουλειά, προοπτικές. ”

ο Θάνος Σαμαράς στον Θ.Κουτσογιαννόπουλο, από τη Vogue

“Στη Χώρα Προέλευσης, ο Σύλλας Τζουμέρκας υφαίνει έναν οπτικό ιστό σ’ αυτή την 1η  του μεγάλου μήκους, μέσα σε ένα πολυφωνικό πλαίσιο που βασίζεται στην ιστορία μιας οικογένειας τα τελευταία 30 χρόνια, από την πτώση της Δικτατορίας μέχρι σήμερα όπου το ψέμα και η οικογενειακή βία αποτελούν μια καλπάζουσα μεταφορά της παράλληλης κατάρρευσης της χώρας. Δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής από τη Χώρα Προέλευσης. Ένας κινηματογράφος πυκνός και πλήρης που ξέρει ν’ αναμιγνύει ντοκιμαντέρ και μυθοπλασία, με έντονο πάθος, ίσως κάποιες φορές παρορμητικός, μα απόλυτα ειλικρινές στις προθέσεις και τα αισθήματα. Μια οπτική προ(σ)κλήση που καλεί τον ανίδεο θεατή να γνωρίσει την κατάρρευση μιας ευρωπαϊκής χώρας τόσο κοντά σ΄ εμάς”.

Davide Turrini – από το ιταλικό Cinematografo

“Μεγαλώσαμε με τη χαρά και το μπούκωμα της δεκαετίας του ’80 και του ’90 όπου όλα πήγαιναν ως δια μαγείας στον αυτόματο, μπήκαμε στα 18 σε ένα διαλυμένο πανεπιστήμιο και βγήκαμε στον κόσμο της εργασίας όπου μας εκμεταλλεύτηκαν όπως καμία άλλη γενιά. Όταν ήρθε η ώρα που και η δική μας γενιά έπρεπε να κάνει τα δικά της βήματα, συναντήσαμε μια χώρα χρεωκοπημένη.”

ο Σύλλας Τζουμέρκας στον Θοδωρή Δημητρόπουλο – από το Esquire

Homeland’s premiere @ Sala Darsena, Venice IFF 2010, Critics’ Week

Posted in ENGLISH, FESTIVALS, VENICE IFF / CRITICS' WEEK with tags , , , , , , on September 20, 2010 by homelandfilm

International Critics’ Week presentation – Terra Madre

Posted in ENGLISH, FESTIVALS, VENICE IFF / CRITICS' WEEK with tags , , , , , , , on September 19, 2010 by homelandfilm

παρουσίαση της Χώρας Προέλευσης από τον Goffredo De Pascale στην Εβδομάδα Κριτικής.

“Μια μέρα σαν κάθε άλλη στη σημερινή Ελλάδα. Μια οικογένεια ξεκινά τη καθημερινή της ρουτίνα. Στη Θεσσαλονίκη, ο Στέργιος γιορτάζει τα 27α γενέθλιά του. […] Έτσι ξεκινά η Χώρα Προέλευσης.

Σιγά-σιγά η ταινία διεισδύει στην κοινωνική δομή της χώρας, δείχνοντας πώς η ‘πατρίδα’, όπως και η οικογένεια, φορτώνει τη βαριά της κληρονομιά στις πλάτες της νεότερης γενιάς. Η ελευθερία, αποκτημένη με αίμα στην πάλη ενάντια στη δικτατορία, χρειάζεται αγώνα ακόμα και στα χρόνια της δημοκρατίας που η αλήθεια και η διαφάνεια θα έπρεπε να νικούν το ψέμα και την απάτη, η δικαιοσύνη τη διαφθορά, στις οικογενειακές σχέσεις η ειλικρίνεια τα μυστικά.

Μέσα από μια συνεχή σύγκριση της Ελλάδας όπως είναι σήμερα με την Ελλάδα των τριών δεκαετιών της μεταπολίτευσης, η γεμάτη ένταση ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα, αναπτύσσεται γύρω από την ιστορία του Στέργιου, της οικογένειάς του, και τις συγκρούσεις ανάμεσα στις γενιές της. […]

Το αξιοπρόσεκτο μοντάζ της ταινίας επιτυγχάνει στη δημιουργία ενός έργου γεμάτου δύναμη, χωρίς αφηγηματικές διακοπές, ενώ τα δυνατά πλάνα ισορροπούν τέλεια με το αρχειακό υλικό. Ακόμα και φωτογραφίες από τις παλιές καλές μέρες συνδυάζονται πειστικά με πλάνα σύγχρονου ρεπορτάζ.

Η εθνική κουλτούρα είναι έντονα παρούσα στην ταινία: ο Ύμνος εις την Ελευθερία του Διονυσίου Σολωμού, ποιητή του 19ου αιώνα, το μάθημα του καθηγητή Νικήτα στο πανεπιστήμιο για τη Σφαγή των Νηπίων, το La Forza Del Destino τραγουδισμένο από τη Μαρία Κάλλας, η Ορέστεια του Αισχύλου για την πτώση του οίκου των Ατρειδών.

Η Χώρα Προέλευσης είναι ένα πολυφωνικό έργο, στο οποίο όλοι οι ήρωες αναζητούν και απορρίπτουν ο ένας τον άλλον. Ο Στέργιος παρακολουθεί την Άννα που θέλει να αγκαλιάσει τον Θάνο, και οι αμαρτίες των πατεράδων αποκαλύπτονται πέφτοντας πάνω στους ώμους γιων πολύ αδύναμων για να τις σηκώσουν. Και η μοίρα γίνεται άλλοθι μόνο για όσους θέλουν να αποφύγουν τις ευθύνες τους. Δεν υπάρχει διέξοδος ούτε για τους θύτες ούτε για τα θύματα σε αυτή την ταινία, που δεν επιτρέπει καμία διακοπή στο συνεχές της κρεσέντο που γίνεται όλο και πιο τραγικό όσο πιο πολύ απομακρυνόμαστε από την πραγματικότητα.”

by Goffredo De Pascale

“A day like any other in today’s Greece. A family starts its daily routine.  […]

This is how Hora Proelefsis starts. Little by little, the film penetrates the social structure demonstrating that ‘homeland’, like one’s own family, often leaves younger generations with a weighty legacy. Freedom, earned through blood in the struggle for independence and riots against the military dictatorship, must always be defended even in times of democracy. Truth and transparency should prevail over lies and deceit, fairness over corruption, sincerity over ambiguity in family relantionships.

Through a close comparison between Greece as it is today and that of the three decades following democracy, this intense film by Syllas Tzoumerkas evolves around the story of Stergios’ family and the intergenerational conflicts.  […]

Remarkable editing succeeds in creating a powerful work without narrative breaks, while the strong shots are perfectly balanced by archive footage. Even the photographs of the by-gone days are convincigly framed by shots of contemporary reportage.

National culture is strongly present in the film: the verses of the Hymn to Liberty by the 19th century poet Dionyssios Solomos are explained by Stella to her young students; the pictures of the slaughter of the innovents explained by Nikitas during his lesson at the university; the music of La Forza Del Destino by GIuseppe Verdi, sung by Maria Callas, is in the background; and the tragedy of the Oresteia by Aeschylus describing the end of the house of Atreus.

Hora Proelefsis is a choral work, in which all characters search for and reject each other. Stergios is chasing Anna who is looking forward to embracing Thanos, and the sins of the fathers fallen on sons too weak to bear them, will inevitably emerge. Destiny can be used as an alibi for those who want to be free from their own responsibilities. There is no way out either for the victims or the aggressors in this film which allows no break in a constant crescendo that proves all the more tragic the more we drift away from reality.”

H ΧΩΡΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ στο Φεστιβάλ Βενετίας!

Posted in TRAILERS with tags , , , on July 22, 2010 by homelandfilm

Παγκόσμια πρεμιέρα στο 67ο Φεστιβάλ Βενετίας, το οποίο θα διεξαχθεί από την 1η εώς την 11η Σεπτεμβρίου 2010, θα κάνει η Χώρα Προέλευσης, πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα. H φετινή Biennale επέλεξε τη Χώρα Προέλευσης για την Εβδομάδα Κριτικής (Settimana Internazionale della Critica).

Κάθε χρόνο, η Εβδομάδα Κριτικής επιλέγει και παρουσιάζει επτά ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών από όλο τον κόσμο. Η ταινία διαγωνίζεται για το μεγάλο βραβείο πρώτης ταινίας Lion of the Future – «Luigi de Laurentiis» Venice Award for a Debut Film, καθώς και για το βραβείο κοινού της Εβδομάδας Κριτικής (Region of Veneto for the Quality Cinema Audience Award).

Η Χώρα Προέλευσης είναι η ιστορία μιας χώρας και μιας οικογένειας σε ελεύθερη πτώση. Τρεις γενιές μιας οικογένειας (η γενιά του ’50, η γενιά της μεταπολίτευσης και η νεώτερη γενιά), οδηγούνται σε μια σύγκρουση μέχρις εσχάτων εξαιτίας μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας.