H

Οι κριτικές το ‘χουν αυτό το «κακό». Αναγκαστικά εστιάζουν σε μειονεκτήματα, ελλείψεις, ασάφειες μιας ταινίας. Ο θεατής, όμως, βγαίνει από την αίθουσα με ένα κυρίαρχο αίσθημα. Του άρεσε, δεν του άρεσε. Και ύστερα αρχίζει το ψιλοκοσκίνισμα. Ε, λοιπόν, εγώ αποκαλύπτομαι μπροστά στο ταλέντο του 32χρονου Σύλλα Τζουμέρκα και καταλαβαίνω απολύτως γιατί οι Ιταλοί τσίμπησαν την ταινία του «Χώρα Προέλευσης» για το Φεστιβάλ Βενετίας. Βγήκα από τον «Δαναό» εντυπωσιασμένη από τη δύναμη και το θάρρος του, συγκινημένη από το θέμα του (αχ, αυτή η ελληνική οικογένεια) και χαρούμενη που το ελληνικό σινεμά κερδίζει κάθε τόσο ένα αυθεντικό ταλέντο. Τη «Χώρα Προέλευσης» την είδαν το πρώτο τριήμερο 2.500 θεατές. Αξίζει να τη δουν πολύ περισσότεροι.

Βένα Γεωργακοπούλου στην Ελευθεροτυπία

?i=news.el.article&id=217004

«Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σού έμενε να λες
περασμένα μεγαλεία
και διηγώντας τα να κλαις»

(Από τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν, του Διοονυσίου Σολωμού)

Οι διαδηλωτές στους δρόμους, η ανάλυση του Ύμνου εις την Ελευθερίαν, η μεταπολεμική Ελλάδα μέσα από τα μέλη μιας οικογένειας που αποσυντίθεται. Μια χώρα σε κρίση, μια οικογένεια σε κρίση και οι στίχοι του Ποιητή να εντείνουν την πορεία προς την επερχόμενη πτώση.
Έκπτωτος χώρα, έκπτωτοι άνθρωποι οι οποίοι κινούνται μέσα στα ιστορικά γεγονότα και, μοιραία, επηρεάζονται από αυτά, κουβαλούν επάνω τους τη δική τους μοίρα και τη μοίρα του τόπου.
Γύρω από αυτόν τον πυρήνα περιστρέφεται η ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα «Χώρα προέλευσης». Θα μπορούσε να είναι μια οικογενειακή ιστορία αλλά και η ιστορία της πατρίδας του σκηνοθέτη. Μιας οικογένειας που φθάνει στη μέχρις εσχάτων σύγκρουση εξαιτίας μια ενδοοικογενειακής υιοθεσίας, μιας χώρας που χάνει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της. Φρέσκια σκηνοθετική ματιά, μια αφήγηση «σπασμένη», θραυσματική, με τα γεγονότα να επανέρχονται, να συνδέονται μέχρι την ολοκλήρωση του δράματος. Ταινία αληθινή και συγκινητική με τις τρεις γενιές των ηρώων να αντιπροσωπεύουν το πολυτάραχο του ελληνικού ψυχισμού, τις καθημερινές συμπεριφορές του. Και όλα αυτά πάντοτε με τη συνοδεία των στίχων και την ανάλυση του μεγαλειώδους ποιήματος του Διονυσίου Σολωμού.  (…) Είναι ένα σινεμά βαθύ και όχι επιφανειακό, ένα σινεμά στοχαστικό, «ψαγμένο», δυναμικό. Και επίσης ένα σινεμά πυκνό σε νοήματα, παθιασμένο και ειλικρινές, με ψυχή και όραμα που είναι μυθοπλασία αλλά και ντοκιμαντέρ.  (…) Η «Χώρα προέλευσης» είναι και ταινία που κοιτάζει με πίστη μπροστά ατενίζοντας με θάρρος το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου.

Στράτος Κερσανίδης – Η Εποχή

cinema

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: