Από σήμερα, η Χώρα Προέλευσης σε ΕΛΛΗ και ΔΑΝΑΟ!

Από σήμερα, η Χώρα Προέλευσης στην Έλλη (Πέμ.-Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30) και τον Δαναό (Πέμ.-Τετ.: 17.40/ 20.00/ 22.20).

 

Γ.Κρασσακόπουλος (Athens Voice / Ποντίκι): ****

Η σαρκοφάγα αναμέτρηση τριών γενιών με τα λάθη: τα πριν, τα τώρα, τα επόμενα. Ο πύργος από τραπουλόχαρτα που ονομάζουμε οικογένεια, το θηρίο της πατρίδας που ταΐζουμε με κομμάτια από τα χέρια μας, που μεγαλώνουμε κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας. Πόσες σκληρές αλήθειες μπορεί να χωρέσει μια ταινία; Η Χώρα Προέλευσης γεμίζει την οθόνη από τέτοιες, δείχνοντας τι μπορεί να σημαίνουν οι λέξεις  «πολιτικό σινεμά» στις μέρες μας. Και μόνο γι’ αυτό είναι ένα φιλμ καίριο και σημαντικό, αλλά ευτυχώς δεν θυσιάζει τη φόρμα, τους ήρωες, τη μυθοπλασία, τα συναισθήματα, την καρδιά του, στο βωμό του «μηνύματος». Αντίθετα παίρνει την ιστορία μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας ως αφορμή για να στηρίξει πάνω της μια ταινία που κοιτάζει το κοινωνικό αλλά αποπνέει το προσωπικό. Με μια σκηνοθεσία δυναμική αλλά επικεντρωμένη, με ένα μοντάζ που θρυμματίζει την αφήγηση αλλά συνθέτει απ’ τα κομμάτια μια μεγαλύτερη εικόνα, με ερμηνείες που σε στοιχειώνουν. Μη φοβηθείτε. Ναι, η Χώρα Προέλευσης μπορεί να σας διαλύσει. Την ίδια στιγμή όμως θα σας δώσει δύναμη…

-προέλευσης


Γ.Ζουμπουλάκης (Το Βήμα): ***1/2

(…) Ο Τζουμέρκας τολμά. Πιάνει άφοβα τον ταύρο από τα κέρατα στοχεύοντας στην οργάνωση ενός εξαιρετικά περίπλοκου οικογενειακού δράματος που σε δεύτερο επίπεδο καθρεφτίζει μια ολόκληρη κοινωνία. Ο καθρέφτης είναι όμως ραγισμένος. Γιατί, όπως η κοινωνία του εαυτούλη Νεο-νεοέλληνα είναι μολυσμένη και σάπια, έτσι και η αντανάκλασή της στην οικογένεια οφείλει να είναι το ίδιο σαθρή και βρώμικη- εφόσον οι προθέσεις του δημιουργού είναι ειλικρινείς. Το εύρημα της ένταξης αληθινών ντοκουμέντων από διαδηλώσεις που χρονολογούνται από το 1974 ως τις ημέρες μας δεν γεννήθηκε τυχαία. Αυτές οι σκηνές είναι ένα σύντομο χρονικό της σύγχρονης Ελλάδας, τα χαϊλάιτ της ιστορίας της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Ανατριχιάζεις όταν τα βλέπεις «πακέτο». (…) Ενα όμως από τα χαρίσματα αυτής της ταινίας είναι ότι, ενώ ξεκινά στη διαπασών, σιγά σιγά ηρεμεί και κατασταλάζει, σχεδόν ακούς το λαχάνιασμά της. Μυστικά και ψέματα, νευρώσεις, υστερίες, οργή, τσακωμοί, Δημόσιο, νοσοκομεία, αυτοκτονίες, ασυνεννοησία, μια υιοθεσία. Ενδιαμέσως τα πιο δυνατά σημεία της ταινίας φτιάχνουν και τον χτύπο της καρδιάς της: οι σκηνές της Αμαλίας Μουτούση στον ρόλο μιας δασκάλας που προσπαθεί να καταλάβει τι καταλαβαίνουν τα παιδιά από τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού στον Εθνικό Υμνο. Απίστευτη ιδέα! Και η ειρωνεία των σκηνών αυτών μοιάζει βγαλμένη από τα κόκαλα μιας κοινωνίας που προ καιρού δείχνει να μην πιστεύει στους στίχους του Σολωμού, να τους απαγγέλλει μηχανικά. Μπράβο, λοιπόν, στον Σύλλα Τζουμέρκα και στη συν-σεναριογράφο του Γιούλα Μπούνταλη (η οποία επίσης παίζει, δίπλα στους Ιωάννα Τσιριγκούλη, Θάνο Σαμαρά, Χρήστο Πασσαλή, Ερρίκο Λίτση κ.ά.). Αν αυτό είναι το ντεμπούτο του στο σινεμά, ποιος ξέρει τι θα περιμένουμε στο μέλλον από έναν σκηνοθέτη γνήσιου «σκορσεζικού» πάθους;

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=362021&ct=4&dt=21%2F10%2F2010#ixzz12ytAnQYN

 

Δ.Δανίκας (Τα Νέα): 7/10

Με τα διασταυρούµενα περιστατικά των «Στιγµιότυπων» του Ρόµπερτ Ολτµαν. Με τη σάρκα της «Ευδοκίας» του Αλέξη Δαµιανού. Και µε την ανήσυχη µηχανή της «Οικογενειακής γιορτής» του Τόµας Βίντερµπεργκ. Και τα τρία µαζί στη «Χώρα προέλευσης» made in Greece.
Οπως έλεγε ο Αισχύλος, «Ιτε παίδες Ελλήνων». Ο Σύλλας Τζουµέρκας, ένα από τα άριστα και δηµιουργικά!  Οπως ο Φετφατζίδης του Ολυµπιακού, µια κλάση πάνω απ’ όλους τους Ελληνες στα γήπεδα. Ετσι και ο πιτσιρικάς Σύλλας Τζουµέρκας. Που δεν έχει πατήσει τα τριάντα, αλλά το θράσος του σε κάνει να χάσκεις σαν να απολαµβάνεις βιρτουόζο του µπάσου, του πιάνου, των πνευστών και των κρουστών. Μωρέ, τι είναι τούτος! Παιδί-ορχήστρα. Ανυπόµονος. Πληθωρικός. Παρορµητικός. Χαοτικός. Ενίοτε ακατανόητος. (…)  Από τη µια, η απίστευτη για τα ελληνικά δεδοµένα δραµατουργία των χαρακτήρων από τους οποίους αποσπά µερικές ερµηνείες που θα γράψουν χρυσή σελίδα. Από την άλλη, να σκαρώνει (παρέα µε τη Γιούλα Μπούνταλη) µια ιστορία που µπαινοβγαίνει µεταξύ παρελθόντος και παρόντος, να ανακατεύει χρόνους, πρόσωπα, συγκρούσεις, αντιπαραθέσεις, διαδηλώσεις, βοµβιστικές επιθέσεις, επιχειρώντας σχεδόν το ακατόρθωτο. Να συγχρονίσει την αποσύνθεση µιας πολυµελούς οικογένειας µε την κατιούσα της µεταπολιτευτικής Ελλάδας

default.asp?pid=2&ct=4&artid=4600226

 

M.Κατσουνάκη (Καθημερινή): ***

Η στροφή από τον Εθνικό Υμνο «και ακαρτέρει, και ακαρτέρει/ φιλελεύθερη λαλιά,/ ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι/ από την απελπισιά» δρα αποκαλυπτικά στο πνεύμα και στο σώμα της ταινίας του Σύλλα Τζουμέρκα «Χώρα προέλευσης». Η οικογένεια σε δεσμά. Το ψέμα: «Αλλος σου έταξε βοήθεια/ και σε γέλασε φρικτά», η επανάσταση «που ακατάπαυστα γυρεύει/ ή τη νίκη ή τη θανή», η εκδίκηση «σύρε νάβρης τα παιδιά σου,/ σύρε ελέγαν οι σκληροί», η ματαιωμένη ελπίδα «κι’ έλεες: πότε, α! πότε βγάνω/ το κεφάλι από τς ερμιές;/ Κι αποκρίνοντο από πάνω κλάψες, άλυσες, φωνές». Ο 32χρονος σκηνοθέτης, στην πρώτη μεγάλου μήκους παραγωγή του, κάνει ένα άλμα στον χρόνο, μεταφέροντας τον συμβολισμό ενός κορυφαίου έργου του 19ου αιώνα στον 21ο. (…)  Είναι όμως μια δημιουργία που σου κόβει την ανάσα.Ο σκηνοθέτης δεν κυκλοφορεί σε έναν κόσμο άυλο ή νοσταλγικό. Είναι ανάμεσά μας, μας κοιτάζει και χειρίζεται με άνεση τη γλώσσα που επέλεξε να αφηγηθεί. Μιλάει κινηματογραφικά, με αμεσότητα και οξυδέρκεια.

2010_360746

 


Τ.Θεοδωρόπουλος (Πρώτο Θέμα): ****

 

Φ.Βόκαλη (ΣΙΝΕΜΑ): ****

Η «Χώρα Προέλευσης» μιλά ανοιχτά για όλα εκείνα που το ελληνικό σινεμά κάνει εδώ και χρόνια τα στραβά μάτια: την πολυεπίπεδη υποκρισία, την κοινωνία του ψέματος, την ιστορική ευθύνη και το (αβέβαιο) μέλλον. Και όλα αυτά, σε ένα φιλμ που είναι πολιτικό όσο είναι πολιτικά μη ορθό.Μέσα από ένα δαιδαλώδες μοντάζ παράλληλων δράσεων, μελετημένο μέχρι το τελευταίο καρέ, το κουβάρι της ιστορίας ξετυλίγεται μπλέκοντας την μίνι-τραγωδία μιας ενδοοικογενειακής υιοθεσίας με την ιστορία του τόπου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Αρχειακό υλικό από διαδηλώσεις, ειρηνικές και μη, εικόνες ξεσηκωμού και βίας, μπερδεύονται με το δράμα των χαρακτήρων, που κινούνται ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, νοσοκομεία, δρόμους, πανεπιστημιακές και σχολικές αίθουσες.

moviespage.asp?catid=10177&subid=2&pubid=76754659


Απ.Κίτσος (Move it): ****1/2

Ασύλληπτο ντεμπούτο. Όχι μόνο «για ελληνική ταινία» (έκφραση την οποία σιχαίνομαι), αλλά γενικά. Ασύλληπτο: Χειμαρρώδες σινεμά, παθιάρικο, συνάμα και νευρωτικό, αλλά με καύλα, θυμό, οργή, συγκίνηση. Με πώρωση, αλλά και επαγγελματική προσήλωση στο αποτέλεσμα. Με υπολογισμένη αναρχία και αναρχική συμμετρία, πλήρως αφοσιωμένο σε αυτό που θέλει να αναδείξει.
(…) Ο Τζουμέρκας έχει τον απόλυτο έλεγχο του υλικού του και της εκφραστικής του ικανότητας και με μαγικό μοντάζ, ερμηνείες ζωής, αλλά και συγκλονιστικό συνταίριασμα πλάνου-μουσικής (ορισμένες στιγμές με έπιασα έτοιμο να βουρκώσω, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω μια υπόγεια συγκίνηση που δρούσε πολύ ύπουλα μέσα μου) καταφέρνει  να μεταφράσει τον μελοδραματικό του πυρήνα, στο μελόδραμα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Από την Χώρα Προέλευσης δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής. Οφείλεις να παραδεχθείς τα λάθη σου και να παλέψεις για την ελευθερία που θεωρούσες δεδομένη…

xwraproelefsis

 

Ι.Πρωιμάκης (Movies for the Masses / Faq): ***

Με κεντρικό άξονα τον Ύμνο εις την Ελευθερία, του Διονύσιου Σολωμού, ένα ποίημα εξαιρετικά βίαιο, που ταιριαστά έγινε ο εθνικός ύμνος μια χώρας που κοχλάζει από επιθετικότητα, ο Σύλλας Τζουμέρκας διεισδύει ασάλιωτα στις συγκρουσιακές δομές που εξηγούν τον πραγματικό λόγο που οι δεσμοί οικογένειας λέγονται και δεσμοί αίματος, και σου εξαπολύει ολομέτωπη συναισθηματική και διανοητική επίθεση, σε συσκευασία του πιο θαρραλέου σκηνοθετικού ντεμπούτου του πρόσφατου ελληνικού κινηματογράφου.

2010_6742.html

 

Νέστορας Πουλάκος (SevenArt): 8/10

Ό,τι πιο συγκλονιστικό, ό,τι πιο δυναμικό, ό,τι καλύτερο, βασικά, έχω δει στο ελληνικό σινεμά τα τελευταία χρόνια. Το σθένος, η δύναμη, η όρεξη και η διάθεση ενός νέου σκηνοθέτη να μιλήσει για τους δυο κεντρικούς πυλώνες της ίδιας του της ύπαρξης: την οικογένεια και το κράτος. Αν και ο Τζουμέρκας πέφτει εύκολα σε συναισθηματικές εξτραβαγκάντσες και μελοδράματα τραβηγμένα απ’ τα μαλλιά, το ευθύ του σχόλιο για την -σε σήψη- ελληνική κοινωνία είναι ό,τι πιο δυνατό έχω ακούσει αυτή τη δεκαετία κινηματογραφικά (…) Η ταινία του νεαρού σκηνοθέτη είναι σαν τη μολότοφ. Ας τη δουν και να τη νιώσουν οι πολιτικοί μας μπας και συνέλθουν. Τη χρειάζονται που και που. Στη “Χώρα προέλευσης” ο Τζουμέρκας αφηγείται μια οικογενειακή τραγωδία, βυθισμένη στα πολλά ένοχα μυστικά και τα ποικίλα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα της, υπό το πρίσμα της πολιτικής και κοινωνικής ιλαροτραγωδίας που διατρέχει την Ελλάδα διαχρονικά (εξετάζει τη Μεταπολεμική και Μετεμφυλιακή περίοδο, τη Μεταπολίτευση, και τη χώρα στον 21ο αιώνα).

movie-kritiki.php?id=821

 

Θ.Κουτσογιαννόπουλος (Lifo): **1/2

Ο συσχετισμός της αγριάδας του ποιήματος του Σολωμού με το ελληνικό  θυμικό είναι, εκτός από πρωτότυπη ιδέα, εξαιρετικά καίριος και φρέσκος -τη στιγμή που τόσα έργα ανάγονται στην αρχαία ελληνική τραγωδία, επιτέλους ένα κομμάτι ζωής και μνήμης, πολύ πιο κοντινό και απτό στον
τόπο που βράζει από νεύρα και υποκρισία.

1458

 

Μήτσης (Αθηνόραμα): **1/2

Οικογενειακό δράμα-ακτινογραφία της νεοελληνικής πραγματικότητας, γραμμένο με πολιτικό θάρρος και σκηνοθετημένο με επιθετική δεξιοτεχνία. Παθιασμένο, αλλά άνισο, βιάζεται να πει πολλά και να τα πει φωναχτά. Διαθέτει πάντως πλήθως κινηματογραφικών ιδεών και μερικές εξαίρετες ερμηνείες. Συμμετοχή στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Βενετίας.

?id=10001510

 

Ρ.Εκσιέλ (Έθνος): **1/2

Ενας παράνομος έρωτας που οδηγεί σε αντιζηλίες, απόγνωση και τρέλα βρίσκεται στο επίκεντρο της δραματουργίας, την οποία ο ορμητικός, ταλαντούχος Σύλλας Τζουμέρκας χρησιμοποιεί ως όχημα στη σύνθεση μιας σπουδής γύρω από την έννοια της ελευθερίας, έτσι όπως αυτή προσδιορίζεται από το DNA της νεοελληνικού τύπου φαμίλιας. Οι αναγωγές από το προσωπικό δράμα στο συλλογικό φανερώνουν έναν δημιουργό με ώριμη αντίληψη, γνώση και συνείδηση, ο οποίος, όμως στην προσπάθειά του να τα δώσει όλα στην πρώτη του ταινία, παραφορτώνει σενάριο και φόρμα σε βαθμό ολικής βραχυκύκλωσης του εξαιρετικού του θέματος. Οπως και να ‘χει πάντως, πρόκειται για ένα φιλμ με χαρακτήρα και ταυτότητα (αλλιώς χώρα προέλευσης) από έναν παθιασμένο κινηματογραφιστή του οποίου την επόμενη δουλειά θα περιμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον.

article.asp?catid=12181&subid=2&pubid=39006948

 

Παναγόπουλος (Καθημερινή): **1/2

 

Τζ.Γιοβάνη (Ριζοσπάστης):

Στο επίκεντρο μια πολυμελής οικογένεια. Τρεις γενιές. Ένα μπουκέτο μικρόμυαλων μικροαστών που αναπαράγουν συστηματικά τις μικροαστικές τους αντιλήψεις και συμπεριφορές. Αυτή είναι η καθοριστική σχέση που διέπει κάθετα και οριζόντια τις τρεις γενιές. Οι αμετανόητοι μικροαστοί προβάλλουν τις αξίες τους, την αισθητική τους, τον μιμητισμό και τον παραλογισμό τους. Κι ας χτυπιέται η δασκάλα με τον “Ύμνο στην Ελευθερία”, τον προσαρμόζει κι αυτόν στα μέτρα της με τον με τον ίδιο τρόπο που χτυπά το κεφάλι της στα τοιχώματα της τηλεφωνικής καμπίνας.

2010

 

Ν.Φ.Μικελίδης (Ελευθεροτυπία): **

?i=news.el.texnes&id=215734

 

Τιμογιαννάκης (Ελεύθερος Τύπος): *

category.aspx?catid=5

 

Κώστας Τερζής (Αυγή):

(…) Η ταινία ξεχειλίζει από οργή στα όρια της απελπισίας, όχι απλώς του δημιουργού της, αλλά μιας ολόκληρης γενιάς. Αφήνει στην άκρη τον ‘έναρθρο’ κινηματογραφικό λόγο και τείνει προς μια πυρετική αφήγηση, σχεδόν παραληρηματικού χαρακτήρα. Είναι η ώρα της αρρώστιας και η ψύχραιμη ματιά, η νηφαλιότητα απουσιάζουν. Η ανάλυση ενός από τα “ιδρυτικά” κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, του “Ύμνου στην Ελευθερία”, μέσα σε μια σχολική αίθουσα, διατρέχει την ταινία σαν μια απελπισμένη προσπάθεια επανασύνδεσης με τα νοήματα, τις βασικές αρχές, που διαφεύγουν, οδηγώντας μας σε μια ασπόνδυλη κοινωνία με τα μέλη της σε ρόλο θλιβερού χαμαιλέοντα για την επιβίωση. (…) Μπορεί να διαφωνώ με επιμέρους σκηνοθετικές λύσεις του Τζουμέρκα, που οδηγούν σε ένα “εσωστρεφές” κινηματογραφικό ύφος, αλλά αναγνωρίζω το βασικό επίτευγμά του, την απόδοση της αίσθησης ασφυξίας που διατρέχει αυτή τη στιγμή όχι μόνο τους ανθρώπους της γενιάς του, αλλά την ελληνική κοινωνία σχεδόν στο σύνολό της.

ArticleActionshow.action?articleID=575569


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: